Foucault aantekening.

 In 'The Crisis of Medicine or the Crisis of Antimedicine?' (hier) beschrijft Foucault hoe na WW2 het steeds meer de taak van de overheid wordt om de gezondheid van haar populatie te bewaken. Hij herhaalt nog eens zijn punt dat de 'theocratie' (waarbij de staat zorg draagt voor de ziel van haar inwoners) een 'somocratie' is geworden. 

Hij onderstreept dat deze ontwikkeling samenviel met een farmaceutische doorbraak: de ontdekking van antibiotica.

Foucault schrijft:

"At the moment medicine assumed its modern functions, by means of a characteristic process of nationalisation, medical technology was experiencing one of its rare but extremely significant advances. The discovery of antibiotics and with them the possibility of effectively fighting for the first time against infectious diseases, was in fact contemporary with the birth of the major systems of social security. It was a dazzling technological advance, at the very moment a great political, economic, social and legal mutation of medicine was taking place." (9)

De zorg om gezondheid was vooral een nationale kwestie. En nu blijkt dat nog steeds het geval op juridisch- formeel (symbolisch) niveau (Volksgezondheid is iets waar de EU niets over te zeggen heeft maar dat bij de nationale staten ligt. De WHO blijkt impotent0, maar ook op imaginair niveau. Elk land heeft zijn eigen fantasie over het virus dat van buiten komt en het nationale lichaam aantast (dit blijkt het duidelijkst bij Trump en Johnson, wiens instinct is om de grenzen te sluiten, te spreken over 'Chinavirus,' etc.), maar ook in de imaginaire competitie tussen staten (wie doet het het best?) maar vooral in de magische manier waarop rituelen van 'cleaning' en bescherming worden uitgevoerd.

Elke nationale coronacrisis mondt uit in  pathologisch theater waarin de eigen relatie tot de soeverein wordt opgevoerd. De 'keep calm' van de UK, de 'eigen verantwoordelijkheid' van de Zweden, de algehele mobilisatie van de Fransen.