Nudge, Nudge. Wink, Wink.

In de Guardian staat hier (https://www.theguardian.com/technology/2021/sep/08/study-finds-growing-government-use-of-sensitive-data-to-nudge-behaviour" target="_blank">) een stuk over de manier waarop de Britse reging de zogenaamde 'nudge' theorie in wil zetten. De intro luidt: "A new form of “influence government”, which uses sensitive personal data to craft campaigns aimed at altering behaviour has been “supercharged” by the rise of big tech firms, researchers have warned." Op zowel lokaal als nationaal niveau zou de overheid gebruik makten van 'target advertisemens' om het gedrag van de burgers te 'nudgen.' En deze nieuwe techniek van 'governance' zou het product zijn van een huwelijk tussen 'nudge theory' en de 'online advertising infrastructure' dat, volgens beleidsmakers 'provides unforeseen opportunities to run behavioural adjustment campaigns.' Het stuk traceert het begin van de interesse van de Britse overheid in 'minor behavioural modification tactics' tot de onder Cameron opgerichte 'Behavioural Insight Team' - populair ook wel de 'nudge' unit genoemd. Deze unit kwam voort uit het 'pastorale' verlangen van de overheid om advies uit te brengen, en de burger tot verstandig gedrag te stimuleren (bijvoorbeeld door mensen over te halen om het huis beter te isoleren). Waar deze 'pastorale' kant in eerste instantie via 'ideele' reclame (stichting SIRE) ging, stapte men bij de BIT over op 'nudging.' Adam Curtis leek het al aan te hebben voelen komen: het is de in advertentiewereld waar de nieuwe vormen van 'governance' werden aangekondigd. Het zijn noch de juristen (uit de soeverine periode), noch de medici (in de biopolitieke periode) maar adverteerders. Een paar observaties en vragen. 1) Deze ontwikkeling valt natuurlijk samen met een radicale verandering in de advertentiewereld. De periode van 'campagnes' is voorbij. Het draait nu om het 'micro-targetten' van individueen. Als gevolg: de voorbije, heroische periode van adverteren keert terug als object van nostalgie en fascinatie (zie: Mad Men) of adverteren wordt 'aufgeheben' tot kunst (zie: KesselKramers, maar ook hiervoor de gezelligheid tussen Saatchi en YBA (Damien Hirst) en Britpop (pulp). Om het pop-Hegeliaans te stellen: elk fenomeen dat doorleeft terwijs diens tijd voorbij is, komt uiteindelijk in het museum terecht. 2) Elke vorm van macht creeert zijn eigen tegenmacht. De 'tegenmacht' van de overheidsnudge is de influencer. 3) Waar 'adverteren' (en massapropaganda) plaatvinden op het niveau van de fantasie (groot, groter, groots (billboards, cinema, massabijeenkomsten), daar draait 'nudging' om affect. Het brengt geen mythologische samenhangbrengende verhalen voort, maar brokstukken en snippertjes die viraal door een lichaam heentrekken. 4) Het collectieve lichaam in de propagandaperiode was Het Volk. Nu draait het om massa's, golven, tijdelijke groeperingen. 5) Hegemonie draait niet zozeer om het invullen van de 'floating signifiers' (Laclau, Mouffe) maar om affectief beladen beelden (Lacan zou ze sinthomes hebben genoemd): het kind, het lichaam, etc. 6) Zoals het woord 'nudge' al aangeeft: nudging is niet hetzelfde als overtuigen. Een 'nudge' functioneert onbewust. Het is een 'hint' die je 'oppikt.' Het werkt eerder als een 'toespeling' - en het is ook geen toeval dat een 'nudge' in het Engels ook seksuele connotaties heeft. Wie herrinert zich niet de Monty Python sketch ('nudge, nudge, wink, wink, saynomore, saynomore').