And Language is a Virus

 In 'The Crisis of Medicine or the Crisis of Antimedicine?' (hier)  beschrijft Foucault hoe na WW2 het steeds meer de taak van de overheid wordt om de gezondheid van haar populatie te bewaken. Hij herhaalt nog eens zijn punt dat de 'theocratie' (waarbij de staat zorg draagt voor de ziel van haar inwoners) een 'somocratie' is geworden.  Hij onderstreept dat deze ontwikkeling samenviel met een farmaceutische doorbraak: de ontdekking van antibiotica. Foucault schrijft: "At the moment medicine assumed its modern functions, by means of a characteristic process of nationalisation, medical technology was experiencing one of its rare but extremely significant advances. The discovery of antibiotics and with them the possibility of effectively fighting for the first time against infectious diseases, was in fact contemporary with the birth of the major systems of social security. It was a dazzling technological advance, at the very moment a great political, economic, ...

Wat ik ook op het spoor kwam dankzij het interview met Stiegler dat ik in de vorige post noemde: het werk van Antoinette Rouvroy over 'Algorithmic Governmentality.' ( Hier  een selectie van haar werk). Rouvroy werkt als rechtsfilosoof en schreef uitvoerig vanuit Foucauldiaans perspectief over de rol van algoritmes, waarin ze met name aandacht besteedt aan de 'onleesbaarheid' van algoritmes. Algoritme, Code, Data zijn geen traditionele tekens, icoon, noch index, noch symbool. Wat wegvalt in het algoritmische paradigma is de notie van het 'oordeel.' Een oordeel gaat altijd over personae, terwijl algoritmes processen aansturen en optimaliseren. De Algoritmisering betekent dan ook een afsluiten van de sfeer van de politiek (dat immers, volgens Arendt, draait om het oordeel).  Rouvroy in een interview  (hier) : "In reality, algorithmic governmentally is not interested in the individual and their choices or preferences but the intensity of the statistical relatio...

Hier  staat een vroege reflectie op de corona-crisis van Naomi Klein, waarin ze haar concept van Disaster Capitalism inzet om te beschrijven wat er op komst leek te zijn tijdens de eerste weken van de coronacrisis. Een van de (voor mij) meest relevante zaken waar ze op wijst wordt aangehaald door Bernard Stiegler in een interview met France Culture , opgenomen vlak voor zijn dood. Stiegler en Klein wijzen erop dat voor het massale experiment met digitaal hoger onderwijs (waar ik ook aan deelnam) ook een transformatie inhoudt van de universiteit als plek (of zone) naar de universiteit als een hub die een aggregatie biedt van verschillende didactische diensten. Docenten bieden dan vanuit hun huis als deliveroos of uberchauffeurs hun pedagogische producten aan. De universiteit aggregeert en fasciliteert. Het biedt de infrastructuur aan - en het modelleert zich eigenlijk naar wat McKenzie Wark noemt de nieuwe 'vectoriale klasse,' d.w.z. het fasciliteert en controleert de datastro...