Gedragswetenschappen
Vandaag lees ik toevallig twee stukken vlak na elkaar. De eerste is een email van de universiteit waarin wordt bevolen om studenten een 'originaliteitsverklaring' te laten tekenen bij elke opdracht die ze inleveren omdat uit 'gedragswetenschappelijk' onderzoek zou blijken dan eerder de neiging zouden hebben om eerlijk te werken.
Daarnaast las ik in de NRC dat steeds meer gemeenten zogenaamde 'influencers' willen gaan inzetten om jongeren te stimuleren om zich aan de corona-maatregelen te houden. In dat stuk wordt Moniek Buijzen, hoogleraar 'gedragsverandering' van de Erasmus geciteerd. Zij maakt onderdeel van de RIVM's Wetenschappelijke Adviesraad's Gedragsunit.
Het is zeker. We zijn in het tijdperk van de gedragswetenschappen terecht gekomen. Het zijn niet meer de artsen, maar de modelleurs en de gedragswetenschappers die beleid aansturen.
Natuurlijk, alleen al de notie van 'influencer' impliceert een logica waarin media niet zozeer inhoud overbrengen (inhoud in de vorm van informatie en ideologie, maar ook als bevel, raad, advies, regel) maar kleine stimuli overdragen die micro-gedragsveranderingen bewerkstelligen.
Maar ook de email van de universiteit suggereert dat de relatie tussen docent en student niet zozeer gejuridiseerd is geraakt (dat was ze al jaren, en dit wordt door de zogenaamde 'professionalisering van de examencommissie' alleen nog maar erger), maar dat documenten dienen om 'gedrag' te optimaliseren.
Ook wij zijn in een'controle-regime' terecht is gekomen. Wij maken geen afspraken met studenten, sluiten zelfs geen contract met ze af, maar proberen (op strikt 'gedragswetenschappelijke basis') via kleine prikkels hun keuzes te beïnvloeden.
Daarnaast las ik in de NRC dat steeds meer gemeenten zogenaamde 'influencers' willen gaan inzetten om jongeren te stimuleren om zich aan de corona-maatregelen te houden. In dat stuk wordt Moniek Buijzen, hoogleraar 'gedragsverandering' van de Erasmus geciteerd. Zij maakt onderdeel van de RIVM's Wetenschappelijke Adviesraad's Gedragsunit.
Het is zeker. We zijn in het tijdperk van de gedragswetenschappen terecht gekomen. Het zijn niet meer de artsen, maar de modelleurs en de gedragswetenschappers die beleid aansturen.
Natuurlijk, alleen al de notie van 'influencer' impliceert een logica waarin media niet zozeer inhoud overbrengen (inhoud in de vorm van informatie en ideologie, maar ook als bevel, raad, advies, regel) maar kleine stimuli overdragen die micro-gedragsveranderingen bewerkstelligen.
Maar ook de email van de universiteit suggereert dat de relatie tussen docent en student niet zozeer gejuridiseerd is geraakt (dat was ze al jaren, en dit wordt door de zogenaamde 'professionalisering van de examencommissie' alleen nog maar erger), maar dat documenten dienen om 'gedrag' te optimaliseren.
Ook wij zijn in een'controle-regime' terecht is gekomen. Wij maken geen afspraken met studenten, sluiten zelfs geen contract met ze af, maar proberen (op strikt 'gedragswetenschappelijke basis') via kleine prikkels hun keuzes te beïnvloeden.
Reacties
Een reactie posten