Tolstoy
En ook Zizek geeft (nogmaals hier) zijn variatie op het Burroughs-motief van taal-als-virus:
"... language is also something mechanic, a matter of rules we have to learn and follow."
[Mijn kniesoor-reactie tussen vierkante haken: als Zizek het heeft over 'rules we have to learn' dan heeft hij het over taal op het syntactische niveau. Taal als principe van articulatie. Het virus als RNA is echter geen linguïstische taal, het is code. Net wat anders.]
Zizek schrijft deze gedachte echter niet toe aan Burroughs maar aan Tolstoy: "The basic category of Tolstoy's anthropology is infection: a human subject is a passive empty medium infected by affect-laden cultural elements that, like contagious bacilli, spread from one individual to another." (Mijn nadruk).
["Affect-laden" springt er in dit citaat uit, en ik vraag me af welke termen Tolstoy hier zelf gebruikt. Helaas geen bron.]
Volgens Tolstoy-via-Zizek gaat het er niet om dat we volledige immuniteit tegen virussen moeten opbouwen. "The only struggle is the struggle between good and bad infections: Christianity is itself an infection, if - for Tolstoy - a good one."
Deze gedachte keer terug in een bijdrage van Zizek van een paar dagen later (hier) waarin hij stelt dat het coronavirus ook een reeks van ideologische virussen heeft doen opleven (fake nieuws, samenzweringstheorie, racisme), en dat deze gecounterd moeten worden door een een benevolent virus, "the virus of thinking about an alternate society, a society beyond the nation-state, a society that actualizes itself in the forms of global solidarity and cooperation."
't Punt is natuurlijk dat een virus nooit 'benevolent' is.
Matt Johnson (The The) had verwoordde dat in 1986 helderder in het nummer 'infected, ' waarin een reeks van affecten worden beschreven, die van buiten komen, het lichaam aansteken, koortsachtig actief maken, maar ook de organisatie van het organisme desorganiseren.
Johnson:
I've got too much energy to switch off my mind
But not enough to get myself organised.
Op een basloze (niet funky) beat die eerder een drive dan een verlangen / verleiding suggereren, en met de afkeer voor seksualiteit (kenmerkend voor postpunk (als anti-disco dansmuziek)) vergelijkt hij seksualiteit met infectie, een ziekte die walging oproept, maar ook weer gezocht wordt ('infect me with your love') en die vooral een overwinning van de soort op het individu is.
Of sterker nog een overwinning van het DNA (dat moet worden doorgegeven) op het organisme.
From my scrotum to your womb
Your cradle to my tomb
'Infectie' is hier een metafoor voor de strijd tussen DNA en organisme, soort en individu. En de ervaring van infectie is libido, zelfverlies. Paniek.
Alles wordt gedragen door een semi-industriele beat die een dansbeweging oproept die niet gracieus is maar meeslepend. Een beat die overspoelt, en zelf een metafoor is voor de manier waarop een infectie een lichaam overneemt.
"... language is also something mechanic, a matter of rules we have to learn and follow."
[Mijn kniesoor-reactie tussen vierkante haken: als Zizek het heeft over 'rules we have to learn' dan heeft hij het over taal op het syntactische niveau. Taal als principe van articulatie. Het virus als RNA is echter geen linguïstische taal, het is code. Net wat anders.]
Zizek schrijft deze gedachte echter niet toe aan Burroughs maar aan Tolstoy: "The basic category of Tolstoy's anthropology is infection: a human subject is a passive empty medium infected by affect-laden cultural elements that, like contagious bacilli, spread from one individual to another." (Mijn nadruk).
["Affect-laden" springt er in dit citaat uit, en ik vraag me af welke termen Tolstoy hier zelf gebruikt. Helaas geen bron.]
----
Volgens Tolstoy-via-Zizek gaat het er niet om dat we volledige immuniteit tegen virussen moeten opbouwen. "The only struggle is the struggle between good and bad infections: Christianity is itself an infection, if - for Tolstoy - a good one."
Deze gedachte keer terug in een bijdrage van Zizek van een paar dagen later (hier) waarin hij stelt dat het coronavirus ook een reeks van ideologische virussen heeft doen opleven (fake nieuws, samenzweringstheorie, racisme), en dat deze gecounterd moeten worden door een een benevolent virus, "the virus of thinking about an alternate society, a society beyond the nation-state, a society that actualizes itself in the forms of global solidarity and cooperation."
't Punt is natuurlijk dat een virus nooit 'benevolent' is.
Matt Johnson (The The) had verwoordde dat in 1986 helderder in het nummer 'infected, ' waarin een reeks van affecten worden beschreven, die van buiten komen, het lichaam aansteken, koortsachtig actief maken, maar ook de organisatie van het organisme desorganiseren.
Johnson:
I've got too much energy to switch off my mind
But not enough to get myself organised.
Op een basloze (niet funky) beat die eerder een drive dan een verlangen / verleiding suggereren, en met de afkeer voor seksualiteit (kenmerkend voor postpunk (als anti-disco dansmuziek)) vergelijkt hij seksualiteit met infectie, een ziekte die walging oproept, maar ook weer gezocht wordt ('infect me with your love') en die vooral een overwinning van de soort op het individu is.
Of sterker nog een overwinning van het DNA (dat moet worden doorgegeven) op het organisme.
From my scrotum to your womb
Your cradle to my tomb
'Infectie' is hier een metafoor voor de strijd tussen DNA en organisme, soort en individu. En de ervaring van infectie is libido, zelfverlies. Paniek.
Alles wordt gedragen door een semi-industriele beat die een dansbeweging oproept die niet gracieus is maar meeslepend. Een beat die overspoelt, en zelf een metafoor is voor de manier waarop een infectie een lichaam overneemt.
Reacties
Een reactie posten